Na een inspirerende inleiding van Wibe Veenbaas over de Ontmoeting als Leerlandschap werden de resultaten van een drietal leerlandschappen (de startende leraar, de potentieel leidinggevende en de aankomende leraar) door eigen medewerkers in workshops gepresenteerd. Het symposium werd afgesloten door Kees van der Zwaard, die een terugblik met een knipoog gaf en speciaal voor deze bijeenkomst een ballade had geschreven. De dag werd afgesloten met een gezellige en druk bezochte afscheidsreceptie. Voor een sfeerimpressie verwijzen we naar bijgaande fotopresentatie evenals voor de tekst van de ballade. We kunnen terugzien op een inspirerende en buitengewoon gezellige dag.
Fotoreportage.
BALLADE VAN HET LABYRINT
Wie zichzelf wil kennen moet aan een reis beginnen,
een zoektocht door de krochten van je eigen labyrint,
een oefening in geestkracht, de lange weg naar binnen.
Niet bang zijn voor de stier in jou, vertrouwen op het kind.
Je gaat op reis door stap voor stap jezelf langs te lopen.
Wie ben ik en ben ik wie ik werkelijk kan zijn?
Je verlaat je veiligheid met hart en ogen open,
verder dan bezit, succes, herinnering en pijn.
Zo baan je een pad door het woud van duizend stemmen,
die stuk voor stuk verstommen door de stilte, die daar ligt
als ruimte, als aanwezigheid; geen angst kan je beklemmen.
De spiegel in het midden toont jouw zuivere gezicht
Dit is waar je onbewust altijd naar onderweg was
al draaide je in cirkels door de wirwar in je hoofd
en leek het of die eindbestemming voor jou te ver weg was.
Er werd op je gewacht en er wordt in jou geloofd.
Eenmaal aangekomen in het midden wil je blijven,
totdat je snapt: ik ben pas halverwege mijn reis.
Uitgerust komt er een diep verlangen bovendrijven
om terug te keren vragender-, spelenderwijs.
Je hoeft niet langer mee te doen aan de competitie.
De ander is ook een zoeker in het grote labyrint.
Samen reizen is het doel van deze expeditie.
Gaandeweg gedragen door het hart dat je verbindt.
Zo leef je op
kom je op adem
niet veel bagage
geen last op je rug.
De wereld blijft gelijk
maar jij bent veranderd.
Met iedere voetstap
leg je een brug.
Niet langer verdwaald
eindelijk gevonden.
Zo volg je het licht
naar huis terug.
Kees van der Zwaard, 7 juli 2010
